غزل شمارهٔ ۱۱۰

برداشت: هیچگاه بی‌کسی موجب خوار شدن فرزند بخت و اقبال نمی‌شود؛ همچنان که زال، فرزند سیمرغ، در حضور دیگران به مگس‌ها تبدیل نمی‌شود.

برداشت: چشمان خالی و بی‌محتوا نمی‌توانند از نعمت‌های روی زمین بهره‌مند شوند. کسی که فقط به نگاه کردن اکتفا کند و عمیق‌تر نبیند، هرگز نمی‌تواند از خود گندم خوش و انباشت شده استفاده‌ای ببرد.

برداشت: اگر بخواهی به مقام و عظمت برسی، باید تلاش کنی تا دل‌های مردم را به‌دست آوری. با این کار، می‌توانی در دو جهان به رهبری و فرمانروایی برسی و شانس خود را امتحان کنی.

برداشت: گفتگوی بی‌معنایشان را کسی نمی‌تواند ترجمه کند، اما فردی که لال است به راحتی زبان لال‌ها را درک می‌کند.

برداشت: کشیدن عشق از دل کار آسانی نیست. چطور می‌توان بال را بی‌هیچ نقشی پرواز داد؟

برداشت: با تلاش و تواضع می‌توان به مقامات بلند رسید و یک روز، به مقام‌های والا به‌عنوان خدمت گزاری در کنار بزرگان قرار گرفت و حتی زینت‌ها و نعمت‌ها را به دست آورد.

برداشت: وقتی انسان‌ها به دست‌یابی به ثروت و مقام می‌پردازند، ویژگی‌های زشت و خطرناکی در آن‌ها بروز می‌کند. برخی افراد در تلاش برای به دست آوردن مال و دارایی، به رفتارهای نامناسب و خطرناک شبیه به مارها تبدیل می‌شوند، که به خاطر جاه و مقام به هر اقدامی دست می‌زنند.

برداشت: ساده‌دلانی که تحت تأثیر زیبایی بی‌رنگ قرار گرفته‌اند، خط و خال را نشانه‌های دیوانگی می‌دانند و آن را به عنوان تجربه‌ای جدید تلقی می‌کنند.

برداشت: جامی که پر از ناکامی است، خودش باعث می‌شود تشنگی برطرف شود و حتی زخم‌های حاد را بهبود بخشد.

برداشت: با دیدن نازکی و زیبایی پای تو، کمربند با نرمی و خاموشی کنار می‌رود و خلخال (زینتی برای پا) نیز به آرامی جای خود را می‌گیرد.

برداشت: غم و درد نکته‌سنج تو از دل پر آرزو نشأت می‌گیرد، این تارعنکبوت آرزوهایت را دور کن.