غزل شمارهٔ ۱۰۹

برداشت: عشق و اشتیاق مجنون قدرتی دارد که می‌تواند سنگ‌های سخت را سبک کند و حتی به کودکان می‌آموزد که چگونه مانند شاهین‌ها آزادانه پرواز کنند.

برداشت: دل را می‌توان با یک آه از غم‌ها سبک کرد، همان‌طور که یک فلاخن می‌تواند چندین سنگ را آواره و دور کند.

برداشت: آسمان بر کسانی که در خواب غفلت هستند مهربان است، زیرا نور لعل (جواهر قرمز) مانند شمعی در کنار سنگ بستر می‌تابد.

برداشت: از فکر محبوب، دل من تبدیل به کعبه‌ای شده که در آن آرزوهایم را قرار می‌دهم. تصویر دلنشینی که در چشم‌هایم شکل گرفته، مانند سنگی شیرین شده است.

برداشت: گریه پرشور و شوق من نتوانسته خواب غفلت را از بین ببرد و حتی سیل هم نتوانسته این سنگ را از جا بلند کند.

برداشت: از کمان نرم تیرهایی به سوی من پرتاب می‌شود، که مانند شیشه‌ای شکننده، جانم را آسیب‌پذیر می‌کند و توانم را از من می‌گیرد.

برداشت: دل در خون غوطه ور است و شعله عشق آن‌قدر روشن و درخشان است که می‌تواند رنگین سنگ را همانند خورشید نورانی کند.

برداشت: دل افسرده‌ای که از محبت خالی است، در بهار مانند لاله رنگین نمی‌شود و از گرمای وجودم بی‌بهره می‌ماند. سنگ، به خودی خود، تغییر رنگ نمی‌دهد.

برداشت: وقتی عید بچه‌ها نیست، من چه صحبت رنگینی می‌توانم داشته باشم؟ عشق من به دیوانگی می‌کشد و با سنگی که نقاشی شده، دست می‌زند.

برداشت: تحمل کردن سختی‌های زندگی در دوران کودکی بسیار دشوار است. من برای آرامش خیال خود شب را روی سنگ می‌گذرانم و سعی می‌کنم این چالش‌ها را تحمل کنم.

برداشت: کسانی که تأثیر منفی دارند، برای کسی که به عهدش وفا نمی‌کند، نیازی به یادآوری و نصیحت نیست. فردی که دلش سنگین است، به خودی خود نیازی به تلقین ندارد.

برداشت: بر دل بی‌رحم محبوب، بوی گل سنگینی می‌کند؛ شیشه به خاطر لطافتش باران را در خود جذب می‌کند، اما این سنگ به خاطر سختی‌اش، این حس را ندارد.

برداشت: سختی‌های زندگی بر کسانی که فکر می‌کنند، بسیار سنگین و طاقت‌فرساست، اما فرد دیوانه‌ای که از دنیای مادی فراتر رفته، می‌تواند به آرامی بر مشکلات غلبه کند و مانند سنگ استقامت داشته باشد.

برداشت: اگر صائب قبلاً در خواب سنگین و غفلت بود، اکنون سبک و آزاد از آن سنگینی است.