غزل شمارهٔ ۱۰۳

برداشت: زخم زبان دیگران برای عاشق شجاع غم و اندوهی ایجاد نمی‌کند، بلکه همانند سیلی است که زباله‌ها و خاشاک را از مسیر خود می‌زداید.

برداشت: در روز قیامت، ابرها نمی‌توانند موهای بلند و زیبای کسی را بپوشانند، زیرا آن چهره همچون آتش است و نمی‌توان آن را پنهان کرد.

برداشت: ستاره‌ها نتوانستند صبح را بپوشانند، اما من چگونه می‌توانم قلبی را با صد زخم پنهان کنم؟

برداشت: هرچند که سروها در میان درختان به خاطر قامت بلند و زیبایی‌شان مشهورند، اما در برابر علم و دانش، آن‌ها به اندازه باغبانانی که در بالای درخت‌ها مشغول به کارند، اعتبار ندارند.

برداشت: گفت‌وگو با افرادی که با یکدیگر سازگاری ندارند، مثل خارهایی است که به لباس می‌چسبند. من قصد دارم این دل غمگین را از درونم بیرون بیاورم.

برداشت: هر کسی که از محدودیت‌های جسمانی و دنیوی خسته و دلگیر شده باشد، می‌تواند به دنیا و معانی بالاتر فکر کند و به جایگاه‌هایی چون بهشت یا خوشبختی امیدوار باشد. در واقع، این دل‌زدگی از جسمیت باعث می‌شود که انسان به دنبال رهایی و سرمنزل‌های معنوی برود.

برداشت: گریه کردن در برابر افرادی که دل ندارند یا درک نمی‌کنند، فایده‌ای ندارد. مانند اینکه در زمین شوره‌زار، دانه پاکی بکاری، که نتیجه‌ای نمی‌دهد.

برداشت: تیغ با خون مردم نمایان می‌شود و اثرش را ایجاد می‌کند. در جایی که خط و نشان کشیدن ممکن است باعث ترس و رحمت شود، آن نگاه بی‌پروا و بی‌اعتنا کجاست؟

برداشت: با آتش یاقوت، کار روغن را انجام می‌دهد و از خاموشی ترسی ندارد؛ شعله درک و فهم را از خود بروز می‌دهد.

برداشت: اگر آسمان به دلیل بلندی‌اش مانع از گردش شود، زمین می‌تواند آسوده‌خوابان خاکی را بیرون کند.

برداشت: هر شخص نادانی که فکر می‌کند با کارهای سطحی و بی‌محتوا می‌تواند به خوشبختی یا سعادت برسد، در واقع خود را به مشکلات و عذاب‌ها نزدیک‌تر می‌کند. او با بی‌توجهی به مسائل واقعی، فقط به دنبال چیزهای پوچ و بی‌ارزش است.