غزل شمارهٔ ۱۰۲

برداشت: غم از دل من می‌برد و باید به دل دیگران هم بیفتد، در حالی که نوشیدن و شادی مشابه کودکان، دیوانه‌وار بر زندگی مردم تاثیر می‌گذارد.

برداشت: دریای تحقیق و دانش، زمینه‌ای است که مایه‌ی نوشته‌های من به آن تعلق دارد. این نوشته‌ها به من حالتی از وحدت می‌بخشد، و در این میخانه، مردم را به یکدیگر نزدیک می‌کند و با هم پیوند می‌زند.

برداشت: در گوشه ویرانه‌ام، خانه‌ام از آثار روح‌ها و زیبایی‌ها خالی نیست و اینجا به خاطر درد و غم، جایی را تجربه می‌کنم که همواره احساس می‌کنم زخم‌داری.

برداشت: اگرچه داستان و افسانه‌ای که بیان می‌شود می‌تواند افراد را به هیجان بیاورد و گرم کند، اما همین افسانه‌ها باعث می‌شود که خواب و آرامش مردم دچار اختلال شود.

برداشت: اگر گلستان از ناله بلبل بیدار شود، نغمه‌ای سر می‌دهد که شوری به پا کند و به راحتی حال و هوای مستی من را میان مردم منتشر کند.

برداشت: دل کندن از بت‌های آزری (آزر، پدر ابراهیم) کار سختی است. سنگی که راه کعبه را می‌سازد، حالا تبدیل به پرستشگاه من شده است، جایی که خلق را جذب می‌کند.

برداشت: مردم از دیدن ناکامی و درد من به خنده می‌افتند، در حالی که من در آشفتگی و غم خود مانند طعمه‌ای برای توجه دیگران هستم.

برداشت: پروانه با شجاعت و بی‌پروا شمع را در آغوش می‌گیرد و به خاطر عشقش، جانفشانی می‌کند. او برای معشوق خود حاضر است هر خطری را به جان بخرد.

برداشت: من با اینکه به خوبی با همه چیز آشنا هستم، اما حس می‌کنم که از دنیای اطرافم دورم و این غم و داغی که دارم، ناشی از همین احساس بیگانگی من با مردم است.

برداشت: من در دل یاد و خاطره‌ای دارم که می‌تواند زندگی را برای کسانی که در فقر و بی‌خانمانی به‌سر می‌برند، دل‌انگیزتر کند و ویرانی‌های موجود در زندگی آن‌ها را زیباتر جلوه دهد.

برداشت: اگر محتسب درِ میخانه را تا قیامت هم ببندد، برای من بس است که دیگران هم می‌توانند از شراب و لذت آن بهره‌مند شوند.