غزل شمارهٔ ۹۷

برداشت: زمین در مرکز قرار دارد و آسمان عشق همواره در بالاست. عشق به گونه‌ای است که می‌توان آن را در مرحله‌ای بدون مکان تصور کرد، آستانه و نقطه ورود به عشق همانند یک پله است.

برداشت: تا چه چیزی به دست می‌آید، واضح است که این دنیا هم نمی‌تواند توانایی رها کردن عشق و احساسات عمیق را از ما بگیرد.

برداشت: گفتگوی عاشقانه، برای افرادی که درد و تجربه عشق را ندارند، بی‌معناست و عقل نمی‌تواند داستان عشق را درک کند.

برداشت: پیش از این، در این مکان، نمک به اندازه الماس ارزشمند بود و اشتیاق من زیبایی عشق را به سفره محبت تبدیل کرده است.

برداشت: روز و شب تغییرات و رخدادهای جدید و قدیمی را به خود می‌بینند، اما در آسمان عشق خبری از نور ماه و خورشید نیست.

برداشت: حالت گرم و محبت‌آمیز تو مثل چراغی است که در مسیر ما روشنایی می‌بخشد، پس نیازی به مشعل‌های دیگر برای راه عشق‌مان نیست.

برداشت: آسمان به خاطر عظمت و شکوه خود لرزیده و به زمین افتاده است. چه کسی می‌تواند بار سنگین محبت را بر دوش خود حمل کند؟

برداشت: دو به دو بودن و جستجوی حقیقت مانند نعل‌هایی است که در آتش قرار دارند؛ برای همین در این دنیا آرامش وجود ندارد. زمین و آسمان عشق، پر از چالش و تلاطم است.

برداشت: با سپاس از خدا، صائب به خاطر تلاش و اراده‌ام، در نهایت توانستم محبوبی را که دوست می‌داشتم، قهرمان عشق خود قرار دهم.