غزل شمارهٔ ۹۱

برداشت: وقتی آن غمزهٔ کشنده به تیزی خود عمل کند، زخم نمایان بر بدن را به گونه‌ای می‌بندد که انگار جوهر آن را دوخته است.

برداشت: اگر چه دنیا به هر سمت و سویی دچار خونریزی و درد است، اما اشک‌های او نتوانسته است به تیغی که در دست پاکدامان است، آسیبی برساند. این تیغ همچنان تیز و شگفت‌انگیز باقی مانده است.

برداشت: در دلِ فلز مانند آتش سنگی که پنهان است، خون گرم من به چراغی تبدیل شده که زیر دامن تیغ قرار دارد.

برداشت: افرادی که دنبال نقش و مقام هستند، به دنبال تجملات و ظواهر می‌باشند، در حالی که انسان‌های با ارزش واقعی همانند نعل‌هایی هستند که در آتش برای جنگ و نبرد آماده می‌شوند.

برداشت: وقتی کار خود را به خوبی انجام می‌دهی، نیازی به گفتن و نشان دادن نیست. مهارت و کمال واقعی خود را با رفتار و عملت می‌توانی نشان بدهی، نه با کلمات. همان‌طور که زخم ناشی از تیغ، خود به خود نمایان است و نیازی به توصیف ندارد.

برداشت: عاشق واقعی به خاطر ظلم و سختی‌ها، رویش را از زیبایی صبح و نور خورشید نمی‌گرداند و در عوض، از سختی‌ها و دردهای عشق، مانند تیغی که در دندان دارد، می‌گیرد و آنها را تحمل می‌کند.

برداشت: زندگی برای آهن‌دلان، که دلشان آزرده است، پر از درد و رنج است و این رنج از خون جاری‌شان تلخ‌تر است، مانند آبی که به حیوانات می‌نوشانند. در واقع، زندگی در این حالتی که دارند، مانند تیغی تیز است که بیشتر از هر چیز دیگر آنها را آزار می‌دهد.

برداشت: هر جا که آن ابروی زیبا نمایان شود، قدرت و زیبایی آن به قدری است که هر چیز بی‌ارزش و معمولی را در کنار آن تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: دانش ظاهری و آکادمیک برای افرادی که دلی پاک و صاف دارند مفید نیست و در اینجا به جای آن، واقعیت‌ها و حقایق غیرمنتظره و عجیب وجود دارد.

برداشت: به دلِ سالخوردگان توجه نکن، زیرا کسانی که از ناتوانی سر خود را پایین می‌اندازند، در واقع بیشتر از دیگران، سلاح‌های پنهانی دارند.

برداشت: هر کس که به واقعیت وجود خود آگاه است، بر آنچه زودگذر و فناپذیر است، ارج می‌نهد و آن را نعمت می‌شمارد، مانند خوشه‌ای که از رحمت اشاره‌گر می‌آید.