غزل شمارهٔ ۸۷

برداشت: اگر می‌خواهی مانند یک غنچه‌ی پر از گل باشی، باید دهانت را با سکوتی محکم ببندی و زبانت را از سخن گفتن بازداری.

برداشت: در این دنیا، جایی برای آرامش و امنیت وجود ندارد و نباید با خطرات و چالش‌های زندگی به راحتی کنار آمد. باید با احتیاط و هوشیاری حرکت کنیم و از مواجهه با خطرات خودداری کنیم.

برداشت: وقتی که آتش و تلاطم زندگی به سراغت می‌آید و تو را به دردسر می‌اندازد، بهتر است آرامش خود را حفظ کنی و نترسی؛ چرا که نهایتاً نمی‌توانی دائماً بر نگرانی‌های خود ادامه دهی. ارزش زندگی‌ات را به خاطر چیزهای زودگذر و موقتی از دست نده.

برداشت: نمی‌توانی از دردهایی که زندگی به تو می‌زنند فرار کنی، پس تلاش کن تا با آرامش و حکمت با آن‌ها کنار بیایی و مانند مغز استخوان‌ات به عمق وجودت بپردازی.

برداشت: زندگی را طوری سپری کن که مرگ را بر خود آسان بپنداری و در ایام جوانی و شکوفایی، به خوبی فصل پاییز زندگی‌ات را سپری کنی.

برداشت: هر کدام از موهای تو به نوعی از غفلت و بی‌توجهی جدا می‌شوند، پس پیش از آنکه کاروان زندگی‌ات از دست برود، آنها را جمع کن.

برداشت: زمانی که فرصت به سرعت و بی‌رحمی از دست می‌رود، تو هنوز غافل هستی و در حال ساختن ابزارهای خودت هستی. باید مراقب باشی که این فرصت به راحتی از دست نرود.

برداشت: در جستجوی خواسته‌ها و آرزوهایت، نباید به دنبال نشانه‌ها و آثار بگردی، زیرا ممکن است تو را از مسیر درست دور کند. مراقب باش کنترل خود را از دست ندهی.