غزل شمارهٔ ۸۵

برداشت: من فرض کردم و پنداشتم که سن و سال بالای خود را پنهان کردی؛ ریخت و پیکر ناتوان و پیری درونت را چگونه می‌خواهی از دیگران پنهان کنی؟

برداشت: افراد می‌توانند قبل از مرگ، اموال خود را تقسیم کنند و این کار باعث می‌شود که وارثان از لطف و کمک‌های دیگران بی‌نیاز شوند.

برداشت: اگر مانند صدف در دامن من مروارید قرار دهند مانند صدف که برای غذا باز می شود و مرواریدش را بر می دارند دست تقاضای خود را از آستین عزت نفسم بیرون نمی آورم

برداشت: در میان مردم باید همچون شمع روشن و سرسرافراز باشی، و از عشق و احساسات خود از چشمانت برای شکوفایی درخت وجودت آبیاری کنی.

برداشت: چشم‌های حسود و بدخواه تو را تحت تأثیر قرار می‌دهند، اما من با قدرت خودم می‌توانم بر مشکلات و نادیده‌ها غلبه کنم و مانند هلال ماه، درخشندگی و زیبایی خاصی داشته باشم.

برداشت: غبار سنگینم را بیشتر می‌کنم، همچون آسیا که دانه‌ها را به یکدیگر می‌زند، آنقدر این کار را انجام می‌دهم که بال‌های خودم را نیز تحت تأثیر قرار دهم.

برداشت: ای گوهر سیراب، بر تشنگان رحم کن، چرا که تو همواره آب زلال و پاک خود را در گره‌ها و حصارهای خود نگه داشته‌ای.

برداشت: زمان رفتن نیست، زیرا هر کسی که پیش از خود ثروت و دارایی خود را فرستاده، حالا به خاطر چشم‌انتظاری و حسرتش دچار پشیمانی است.

برداشت: چشم‌ها را به زیبایی‌های دنیا مشغول کرده و در حیرت فرو برده است. خدایا، چه کسی را پنهان می‌کنی که به زیبایی خودت اشاره کنی؟

برداشت: خوبان تنها به خاطر شفقت و دلسوزی دل نمی‌سوزانند؛ بلکه اگر محبت و مهری از جانب آنها صادر شود، برای این است که به نفع خود و خوشایند خود عمل می‌کنند.

برداشت: هر کس که به کمالات حقیقی رسیده باشد، به طور پنهانی و بدون نمایش به دیگران، آثار و نشانه‌های این کمال را در خود دارد.