غزل شمارهٔ ۸۳

برداشت: من درد و رنج خود را در عمق الماس فرو بردم و با آب جواهرات، نور و روشنایی زندگی‌ام را ایجاد کردم.

برداشت: وقتی دلم پر از درد و اندوه شد، مانند خاکستر و غم لاله‌ای در سینه‌ام نشسته است. تا جایی که از خون خودم پر شده‌ام، خود را با این احساسات پر می‌کنم.

برداشت: چطور ممکن است که من با خار و علف در یک جا قرار بگیرم؟ من که حتی بوی گل را از خود دور می‌کنم!

برداشت: نگاه تو باعث شده که همه جا را پر از شگفتی و حیرت ببینم؛ اما نمی‌دانم این احساسات را از کجا بگیرم و در پی شناخت خود هستم.

برداشت: من مانند کافوری هستم که در روز قیامت آرامش‌بخش می‌شود، چون با چشمان پر از اشک خود، درد و رنج خود را پرورده‌ام.

برداشت: عشق و لذت ده روزهٔ گل که نمی‌توان تقسیم کرد، پس من باغ خود را وقف بلبل می‌کنم تا در خیالش آرامش یابد.

برداشت: دیگر نمی‌توانم بیشتر از این عشق خود را پنهان کنم، زیرا در عمق وجودم، روشنایی عشق را مانند چراغی در دامنم دارم.