غزل شمارهٔ ۸۲

برداشت: وقت خود را بیهوده نگذران، بلکه با توکل به خدا به کارهایت بپرداز.

برداشت: در این مسیر، همراهان و یاران به درد نمی‌خورند؛ از دل و جان خود برای پر کردن نیازها و برطرف کردن کمبودهای خود استفاده کن و به فکر رفاه و آسایش خود باش.

برداشت: در فضای مقدس، شعله‌ای نیلوفر رنگ روشن شده است. بنابراین، از اینجا باید به دور از خود و احساسات و دردهای شخصی فاصله بگیریم.

برداشت: در این دنیا که فریبنده و فریبکار است، چنان به نظر می‌رسد که زمین مانند یک دام عمل می‌کند. انسان باید از انزوا دوری کند و قوای خود را در مسیر درست به کار گیرد، در غیر این صورت، به دام خودخواهی و محدودیت خواهد افتاد.

برداشت: این دنیا مانند یک مکان تاریک و ناامن است که از عدم و ناشناخته‌ها شکل گرفته است. در این فضای خالی، باید با چالش‌ها و بلایای زندگی، خود را آماده کنیم و غبار و آلودگی‌های دنیایی را که در آن زندگی می‌کنیم، کنار بزنیم.

برداشت: گرد و غبار مسیر، از چهرهٔ سیلاب پاک می‌شود. محیطی که به دریا وصل می‌شود، جویبار خود را به جریان درمی‌آورد.

برداشت: در کنار ثروت و نعمت، آتش عشق و زیبایی به وجود می‌آید، پس بهره‌برداری کن و به تکمیل شخصیت و ارزش‌های خود بپرداز.

برداشت: انزوا و دوری کشتی نوح از طوفان، در دنیای وجود، نشان‌دهنده این است که انسان باید از تنش‌ها و سختی‌های جسمی و دنیوی دوری کند و روح خویش را از این مشکلات رها سازد.

برداشت: تا زمانی که در فصل خزان از زردی و پژمردگی رهایی یابی، در فصل بهار باید با شوق و طراوت، زیبایی‌ها و دارایی‌های خود را به نمایش بگذاری.

برداشت: ای کسی که در چشمانت زیبایی یوسف را فراتر از دیگران می‌بیند، در زیبایی خود به چشمان دشمن نگاه کن و آینه‌دار خودت باش.

برداشت: یا اینکه می‌خوری، یا از لیوان استفاده می‌کنی، یا از گِل و سفال برای نوشیدنی‌ات کمک می‌گیری، اما دیگر در پاهایم خاک نپاش؛ من انسان خاکی و فرودستی هستم که نباید بیشتر از این به من بی‌اعتنایی شود.

برداشت: انسان‌ها برای پذیرش نصیحت و حرف درست، فقط به شنیدن کلمات بسنده نمی‌کنند؛ بلکه باید دید که این کلمات با چه عملی همراه هستند. پس ارزش واقعی گفته‌ها به عمل ما وابسته است و نباید انتظار داشته باشیم که بدون عمل، حرف‌ها تاثیری در دل‌ها بگذارد.