غزل شمارهٔ ۸۱

برداشت: اگر در دل انسان پاکی و صفا نباشد، درویش نمی‌تواند چیزی به دست آورد. حتی نان او از خون خود برتری پیدا می‌کند و این موضوع بر صداقت و راستی‌اش تأثیر منفی می‌گذارد.

برداشت: اگر این زندان پر از ناراحتی و تشویش است، به جز بستن چشم و لب و گوش و دهان، راهی برای فرار و رهایی از آن وجود ندارد.

برداشت: روزی، جمعی از انسان‌های قسی‌القلب از سر بی‌رحمی بر سر یک تکه نان با هم دعوا کردند و این در حالی بود که یک درویش در گوشه‌ای از آن‌ها به تماشا نشسته بود. در حقیقت، این نمایش نشان‌دهنده عمق بی‌اخلاقی و غفلت آن افراد نسبت به نیازمندان و انسانیت بود.

برداشت: افراد با دیدگاه محدود تنها به آینده‌ی خطرناک و دشواری که در انتظارشان است فکر می‌کنند، در حالی که شخصی که دوراندیش است، در حال حاضر با مشکلات خود روبروست و به فکر راه‌حل‌های بهتری برای آینده است.

برداشت: آسمان بی‌احساس، آن‌قدر که خورشید درخشان خود را بر زمین نشاند، از خاک مسیرش کم نکرد.

برداشت: در مهمانی جهان که برای پروانه‌هاست، شمعی وجود نداشت. من از حرارت پرواز سوختم و بال‌هایم را از دست دادم.

برداشت: بر صبر کن در برابر ناامیدی‌ها، زیرا در پایان زمان، شادی و خوشبختی همچون چشمه‌ای از نعمت‌ها به تو خواهد رسید و مکان نیش و زهر به جایی برای بوسه و محبت تبدیل خواهد شد.

برداشت: حباب، با وجود خود در هر نمایی، هزاران چشم را به وجود می‌آورد تا دریا را ببیند و خودش را در آن مشاهده کند.

برداشت: اگر دل تو از ناله‌های صائب آزار می‌بیند، باید بدانی که این ناله‌ها ناشی از درد درونی اوست.