غزل شمارهٔ ۷۵

برداشت: رنج و عذاب ناشی از کفر و بی‌ایمانی‌ام به شدت مرا آزار می‌دهد، در حالی که ایمان و اعتقادم به حالت تاسف و افسوس، در دل‌ام جریحه‌دار شده است.

برداشت: وجود فرد بر اثر خواسته‌ها و تمایلات تاریک خود به وضعیتی می‌رسد که باعث می‌شود نور و روشنایی (نماد جان و روح) تحت تأثیر قرار گیرد و به نوعی نور شعله‌ی فانوس در حرکت می‌آید و به حالات مختلف دچار تغییرات می‌شود. در واقع، این وضعیت گواهی بر تأثیرات منفی نفس و ضرورت دوری از آن است.

برداشت: شناسایی عیوب خود باعث شد که در میان اهل هنر برجسته شوم، زیرا با وجود اینکه طاووس پرهای زیبا و زیادی دارد، اما هیچ‌گاه به آن‌ها مغرور نمی‌شود و همیشه در پی منفعت و سود است.

برداشت: نگرانی ما از کارهای نادرست خودمان است، زیرا هیچ نشانه‌ای از مرگ ما به جز نوشته‌های خودمان وجود ندارد که بر کردارمان دلالت می‌کند.

برداشت: اگر بتوانی از دنیای محسوس و محسوسات دست بکشی و آن را رها کنی، دنیای معنوی و عقلانی به تو روی خواهد آورد و خود را نشان خواهد داد.