غزل شمارهٔ ۷۲

برداشت: هر کسی که ارزش نالهٔ نیمه‌شب را نداشته باشد، شخصی بزرگ و با شناخت باید بداند که قدر این شبدیز (اسب با ارزش و زیبا) چه‌قدر است.

برداشت: سکوت دریا و سخن گفتن علف‌های هرز و زباله‌هایش همین است. این دریای پر از گوهر را از خاشاک و خارها پاک کن.

برداشت: اگر بلبل آن چهره‌ی زیبا و درخشنده را ببیند، با اشک‌هایش دفتر گل را پاک خواهد کرد.

برداشت: مژگان تیز او باعث می‌شود که خواب سنگینم کم شود و آن دشنه خطرناک، همانند داستانی غم‌انگیز در ذهنم نقش می‌بندد.

برداشت: عشق بی‌رحم از دل پر درد و رنج بیشتر خبر می‌برد و ساقی از ساغر پر، آگاهی بیشتری دارد.

برداشت: شکوه و عظمت سلطنت در مقیاس عدالت عشق، با جان و خون کوهکن پرویز اندازه‌گیری می‌شود.

برداشت: در روز قیامت، کسی که به خاطر زیبایی‌ات کشته شده، در خون خود می‌غلطد و خون از زخم‌هایش به‌راحتی نمی‌ریزد، چون تیغی که او را زده، تیز است.

برداشت: بهار سرخ‌روی تو، مانند بهشتی است که افکار رنگین تو را در تبریز غوطه‌ور کرده است.