غزل شمارهٔ ۶۷

برداشت: این بیت به این معناست که سکوت و آرامش به آدمی کمک می‌کند تا از حرف زدن بی‌مورد و بی‌فایده جلوگیری کند. در واقع، شخصی که زبانش کوتاه است، می‌تواند با استفاده از سکوت خود، از خطرات و دشواری‌ها در امان بماند، همان‌طور که سپر دندانه‌دار می‌تواند شمشیر را ناتوان کند.

برداشت: با وجود اینکه قامت خمیده است، نمی‌توان نفس را به راحتی آزاد کرد، چرا که کجی و انحنا از قدرت کمان نمی‌تواند تیر را به درستی پرتاب کند.

برداشت: زبان من به خاطر عشق او به شکر گفتن مشغول است و هیچ چیزی در وجودم از زندان یوسف، بی‌تفاوت نیست و زنجیر را به من یادآوری می‌کند.

برداشت: چشمان یعقوب در سفیدی چشم به صبح امید او را به جایی جز قصر شیرین نمی‌برد و جوی شیر نیز در مسیرش وجود ندارد.

برداشت: در جلب توجه و عشق او هیچ تقصیری از من نیست، زیرا این راهی که برای رسیدن به او انتخاب کرده‌ام، در ساعات شب کوتاه می‌شود و به زودی به پایان می‌رسد.

برداشت: مردان شجاع نیازی به زینت و زیبایی ندارند، برای آن‌ها تنها نشانه‌ی قدرت و شجاعت، نشانه‌های جراحت و خون بر دست و پای شان است.

برداشت: اگر نمی‌توانی از علاقه‌هایت رها شوی، باید خود را آزاد کنی، زیرا هیچ راهی برای درمان این درد و سختی جز ترک تعلقات نیست.

برداشت: بهتر است تیر کج در کمان باشد تا اینکه از دل بیرون بیفتد و تاثیری نداشته باشد.