غزل شمارهٔ ۶۶

برداشت: توصیف و شرح زیبایی موهای محبوب آن‌قدر دشوار است که هر سخنی را ناتوان می‌سازد، و دوری از این مسیر، شب را برای ما کوتاه‌تر می‌کند.

برداشت: چشمِ حیران همیشه مشغول تماشای زیبایی است و تصویر دائماً در دلم پیش چشمم باقی می‌ماند، مانند تصوّری که در آینه نقش بسته است.

برداشت: وقتی که مور در انبوهی از خرمن گندم بیفتد، دچار سردرگمی می‌شود و نمی‌تواند به خوبی زیبایی‌های بزرگ و جهانی را ببیند.

برداشت: سگ لیلی از سایه‌اش هم می‌ترسد، هرچند که مجنون توانسته پلنگ و شیر را به آرامش درآورد.

برداشت: کسی که نعمت‌هایش را نادیده می‌گیرد و قدر آن‌ها را نمی‌داند، روزی حلال خود را به حرام تبدیل می‌کند. مانند کودکی که به جای تغذیه از شیر مادر، به خون او آسیب می‌زند و باعث ضرر خود می‌شود.

برداشت: فریاد مظلومان در دل آهن تأثیر می‌گذارد و ناله زندانیان به اندازه‌ای زیاد است که زنجیرها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: به خاطر دست‌وپنجه نرم کردن با دشمنی خشن و بی‌رحم، انسان می‌تواند به طرز عجیبی مهربان شود و اراده‌اش را در مقابل تهدیدات قوی‌تر از خودش نادیده بگیرد.

برداشت: این بیت به این معناست که نادانی و بی‌فکری باعث می‌شود که کسی تلاش کند حق را نادیده بگیرد و به بهانه‌های ضعیف و نامناسب از خود دفاع کند. در واقع، این عذری که ارائه می‌دهد، نه تنها پذیرفته نمی‌شود، بلکه نشان‌دهنده تقصیر و ضعف اوست.

برداشت: با استقامت و استحکام پا، می‌توان بر دشمنان پیروز شد و با تمرکز بر یک هدف، چندین تیر به آن نشانه رفت.

برداشت: سرو زیبا با حمله‌ی پرندگان خُردی به خود، از مریدان خود که در حال تکبر هستند، از استادش جدا می‌شود و به او اهمیت بیشتری می‌دهد.