غزل شمارهٔ ۶۵

برداشت: من این آه عمیق و تأثیرگذارم را به آسمان می‌دهم و با آن، شعله‌ای به سقف این خانه دلگیر می‌زنم.

برداشت: فرهاد و ماجرایش مشخص است؛ از شیر در جوی آب می‌توان فهمید که چگونه زخم شمشیر را تجربه کرده است.

برداشت: شراب کهنه باعث ناخوشی و تندخویی زاهد شده است، اما جوانمردی وجود دارد که به کار و حال این بی‌پیر رسیدگی می‌کند.

برداشت: به خاطر هنر و تلاش ما، در بیستون موفق شدیم و به شادی و افتخار دست یافتیم، حالا با دقت و تازه‌کاری، به دنبال راهی برای دستیابی به شیرینی و خوشی هستیم.

برداشت: آیا روزی از زادگاه خودم، که خاک سیاه هند است، رها خواهم شد؟ آیا روزی این طلسم سخت و دشوار که مانند قیر است، شکسته خواهد شد؟