غزل شمارهٔ ۶۱

برداشت: هیچ کسی از انتقاد و سرزنش نمی‌تواند دل پرشور و پر از احساس را بترساند و همچنین هیچ کس نمی‌تواند از شراب سنگین و گران قیمت، آدمی را بترساند.

برداشت: ما از درد و داغ خود راضی و خوشحالیم، ای صبح! از ما دست بکش و صرفاً به فکر التیام زخم‌هامان باش. این مرهم باید خاصیتی شبیه کافور داشته باشد.

برداشت: چرا چرخ بخت من در شرایط سخت و ناگوار مرا به خاک و خون می‌کشاند؟ پای من همیشه مانند دستی حمایت‌کننده برای مور بود.

برداشت: قهرمان عشق هر جا که جمعی را به دور خود جمع کند، می‌داند که چگونه باید با محبت و ظرافت رفتار کند و همه چیز را با دقت و زیبایی به جلو ببرد.

برداشت: نفس خود را به لذت‌ها و نعمت‌های دنیوی وابسته نکن، چون برخورداری از آسایش و راحتی، انسان را تنبل و تن پرور می‌کند.

برداشت: اگر زیبایی همین است و زیبایی چهره‌اش باعث می‌شود غیرت و شجاعت را از بین ببرد، پس این زیبایی می‌تواند روشنایی کوه طور را هم خاموش کند.

برداشت: حسودان نمی‌توانند ارزش افکار نیکو و درست صائب را درک کنند. کسانی که بینایی ندارند، هرگز نخواهند توانست زیبایی‌ها و خوبی‌های یوسف را ببینند.