غزل شمارهٔ ۶۰

برداشت: عشق کجا است که این دل رنج دیده را گرم کند و در دلش شعله‌ای مانند چراغ طور روشن کند؟

برداشت: من در شگفتی‌ام که چطور با این مرحله پر از عشق، کسی می‌تواند بار سنگین سر منصور را بر دوش خود حمل کند.

برداشت: چند بار از هر ستاره نیشی به چشمان من رسیده است؟ زمان آن فرا رسیده که آتشی به این خانهٔ پر از زنبور بزنم.

برداشت: ای مسیحا، کمکم کن تا داروهایم را کنار بگذارم، زیرا نشستن بر روی صندلی از بین رفتن خودم به خاطر شراب بهتر نیست.

برداشت: چرا غبار خط سیاه تو از دل برخاست؟ چون این دلخوش‌کننده‌ی صد مور را از دید پنهان می‌کند؟