غزل شمارهٔ ۵۷

برداشت: برای بهبود حال دل غمگین و دل‌شکسته، نیاز است که اثرات منفی و زنگارهای زندگی پاک شود و فقط به سراغ مسکرها برویم؛ چرا که اگر شادابی و زیبایی در زندگی وجود نداشته باشد، دل از امید و نشاط بی‌بهره خواهد ماند.

برداشت: دلِ ناراحت و آشفته‌ام درگیر یک سردرگمی است و این پرگار، که سمبل دقت و اندازه‌گیری است، در حال گردش و حرکت بر روی این نقطه مشخص است.

برداشت: اگر به گل‌های زیبا و دلربا نزدیک شوی و خود را در معرض توجه پرندگان خوشخوان قرار دهی، مشکلات و دردسرهایی برایت به وجود می‌آید. پس بهتر است از آن مکان خاص دوری کنی.

برداشت: در سرزمین ما، کفر و دین به هم مربوط هستند و هیچ‌کدام از دیگری جدا نیستند. در اینجا، انسان می‌تواند در کنار اعتقادات خود، به باورهای دیگران نیز احترام بگذارد و آنها را در آغوش گیرد.

برداشت: به خاطر جاذبه و زیبایی سخنان او آنقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که حالا می‌توانم حتی زبان مار را هم بفهمم!

برداشت: کار نیکان می‌تواند از سخن‌وری اندیشیده شود. اما وقتی در سخن، به بی‌مُرادی و خامی پرداخته شود، باعث می‌شود که حرارت احساسات کاهش یابد.

برداشت: بهتر است که اجازه دهم کودک اشک‌هایش را با دلخوشی بازی کند، زیرا این اشک‌ها در واقع گره‌ای از مشکلات و گرفتاری‌های من هستند که به ستاره‌ای درخشان اما بی‌ثبات مرتبطند.

برداشت: صائب، تو به حریفانت می‌گویی که طرز شعرهای تو به قدری خوشمزه و دلپذیر است که اصلاً قابل مقایسه با آن‌ها نیست. بهتر است که این اشعار را به ایران بفرستی تا دیگران نیز از زیبایی آن‌ها بهره‌مند شوند.