غزل شمارهٔ ۵۶

برداشت: غم و اندوهی که در دل دارم مانند تیرهایی است که پیوسته به خاطر می‌زند. در این میان، شب‌های تلخ و دردآور هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسند.

برداشت: عشق می‌تواند دل ناراحت و غمگین ما را به نشاط و شادابی برساند، مانند اینکه طوفانی موجب می‌شود تا دریا به حرکت درآید و به اوج خود برسد.

برداشت: عشق را نمی‌توان در دل پنهان کرد، زیرا نزدیکی به این آیینه باعث می‌شود که روح و حقیقت عشق، مانند صدای طوطی آشکار گردد و زنگارها را از بین ببرد.

برداشت: سایهٔ بلند مژگان معشوق باعث سنگینی و ناراحتی چشم او می‌شود، و این نشان می‌دهد که پرستاران نیز نمی‌توانند به این بیمار کمک کنند.

برداشت: این مطلب بیانگر این است که نمی‌توان تفاوتی قائل شد، مگر اینکه در میان نازکی و ظرافت او، تنشی یا پیچ و تاب وجود داشته باشد که رشتهٔ زنار را مشخص کند. به عبارت دیگر، در حالتی که همه چیز یکنواخت و ساده باشد، نمی‌توان به تمایز رسید و فقط با وجود تغییرات و ظرافت‌هاست که می‌توان به تفاوت‌ها پی برد.

برداشت: اگر یار با چهره‌ی شرمگینش در کنارم باشد، دیگر نیازی به می و شراب نیست؛ این گلزار، به شبنم و رطوبت بیگانه نیازی ندارد.

برداشت: بوالهوس را همیشه از طعنه‌ها و نیرنگ‌ها بی‌خبر نگه‌دار و مراقب باش که از دستان گل‌چین، آزار و درد نبیند.

برداشت: از همان مسیری که گل به اینجا آمده، او به سفرش ادامه می‌دهد. باغبان، در تلاش برای حفظ گل‌ها، درِ باغ را به اشتباه می‌بندد.

برداشت: در فصل بهاری، احساس جدایی و غریبگی بر تن انسان حکم‌فرماست. می‌توانی این حس را نابود کنی یا با نوشیدن شراب، لباس و پوشش خود را کنار بگذاری.

برداشت: زندگی بسیار کوتاه است و مثل جرقه‌ای ناپایدار می‌گذرد. در این مدت، گاهی با خوشی و خنده همراه است، اما در نهایت همه چیز زودگذر است و چون آتش اشرار، به سرعت خاموش می‌شود.

برداشت: اگرچه می‌توان با کلام شیرین و دلپذیر دشمن، هرگونه فریبی را به کار برد، اما هیچ چیزی مانند نادیده گرفتن چهره‌ی زخم‌آلود و خطرناک او نمی‌تواند اثرگذار باشد.

برداشت: مردم در روی زمین غافل از حقیقت زندگی هستند و اگر بیدار بودند، می‌فهمیدند که این دنیا در واقع مانند یک گهواره است که آن‌ها را در بند کرده است.

برداشت: این بیت به این معناست که رحمت الهی بر گناهکاران نازل می‌شود و این امر باعث می‌شود که آنها با دلیرتر شدن از حد و مرزهای خود، جسارت بیشتری پیدا کنند و بر دیگران تأثیر بگذارند.

برداشت: شاعر با دیدن مناظر زیبا و دل‌انگیز کوهستان و پرنده کبک که در آنجا پرواز می‌کند، به شدت شرمگین و تحت تاثیر قرار می‌گیرد. زیبایی و لطافت آن سرو خوش‌رفتار و طبیعت اطراف او چنان احساسی در او ایجاد می‌کند که گویی سینه‌اش به تیغ کوه می‌زند. احساسات عمیق او از زیبایی‌های طبیعی و دلتنگی به قدری قوی است که نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.