غزل شمارهٔ ۵۵

برداشت: اگر کسی در زندگی‌اش به طور نادرست و با رفتارهای ناپسند عمل کند، مانند پرنده‌ای که به سوی نادرستی پرواز می‌کند، در نهایت با واقعیت و حقایق زندگی روبرو خواهد شد که مانند سنگی سخت، او را به مسیر درست هدایت می‌کند. افرادی که بد کردارند، در نهایت با عواقب کارهای خود مواجه خواهند شد و این عواقب می‌تواند همانند ماری باشد که در راهشان قرار می‌گیرد.

برداشت: ای کاش کسی که درِ گلزار را به روی من می‌بندد، بر دست گلچین، بند حیرتی می‌گذاشت تا او نیز احساس کند چه احساس عمیقی در دل من است.

برداشت: در این بازار، هر فردی آرزوی خاص خود را دارد و هر کسی به روشی متفاوت به زندگی و مشکلاتش می‌پردازد.

برداشت: پرنده‌ای به نام قمری در حال جاگذاشتن دام‌هایش در زمین است تا بلکه بتواند آن سرو زیبا و خوش‌رفتار را صید کند.

برداشت: وقتی رشته‌ها به هم گره می‌خورند، به سرعت یکی از آنها به ارتباط جدیدی متصل می‌شود، همانطور که زنجیری دوباره به هم می‌پیوندد.

برداشت: این موی پریشان که عطر گل دارد، برای دیواری که زخم و شکاف دارد، مانند عفونت و بیماری عمل می‌کند.

برداشت: شاید او با خطی زیبا و معطر یا با زلفی رنگین برایمان نغمه‌سرایی کند، اما نشانه‌ای از رفتن و جدایی وجود ندارد، چرا که زیبایی چهره‌اش مانند نشانه‌ای از آتش و حرارت است.

برداشت: صائب به سرعت احساسات عاطفی خود را با درخشش زیبایی‌اش فاش می‌کند و به محضی که زمانش برسد، به بیان عشقش می‌پردازد.