غزل شمارهٔ ۵۲

برداشت: چهره زیبای او به قدری جذاب است که حقیقتاً نباید به آن دل ببندد؛ به‌علاوه، نباید به زیبایی‌های گذرا و کم‌ارزش مانند شبنم، لباس دلپذیر و درخشان خورشید را فدای آن کرد.

برداشت: در زندگی راحت و آرامش به دام افتادم و از بی‌ثمری و عدم نتیجه‌گیری، محاصره‌ای برای خود درست کردم که مانند دیواری از سنگ‌های نرم و بی‌ارزش است.

برداشت: معنای نهفته در کلام من مانند نوری درخشان است که از واژه‌هایم نمایان می‌شود. این در حالی است که مانند بال‌های خفاش، توانایی آن را دارم که حتی خورشید را تحت‌الشعاع قرار دهم.

برداشت: جام را به خاطر کاسه‌های سبک‌وزن دور انداخته‌اند. هیچ حقی بر دریاکنان جمشید وجود ندارد.

برداشت: زمانی که شب به اوج خود می‌رسد، من با صدای ناله، ناهید (سیاره زهره) را به زمین می‌کشانم و به آهنگ فریادهای خود می‌افزایم.