غزل شمارهٔ ۵۱

برداشت: نیازی به مراقبت و نگاه تیزبین کسی که با عتاب و تندی رفتار می‌کند نیست؛ از زیبایی‌ای که در پس حجاب پنهان است، دوری کن.

برداشت: پشت این شمشیر سیاه‌رنگ، کسی وجود دارد که از تیزی آن نیز تیزتر است. آن کسی که می‌تواند به آن مژگان خواب‌آلود خیره شود، کیست؟

برداشت: نوشیدن مایعات خالص و خوش‌طعم زمانی لذت‌بخش‌تر می‌شود که با چاشنی‌هایی متنوع همراه شود، همان‌طور که محبت و شیرینی در کلام می‌تواند به ما لذت دیگری بدهد، حتی اگر در آن عتابی هم وجود داشته باشد.

برداشت: هر که لب‌های کسی را که به شراب آغشته است بوسیده، دیگر به آب زندگی دسترسی ندارد و طعم زندگی را نمی‌چشد، چرا که در وجودش تلخی شیشهٔ خشک جا مانده است.

برداشت: از خط ریحان آن معشوق زیبا، آبی چکیده می‌شود، هرچند بارانی نمی‌بارد و آسمان هم ابری و پر از آفتاب است.

برداشت: بدن خود را به قبول گناه‌هایی که مرتکب شده‌ای بسپار، راحت باش و دیگر بهانه‌های پر از اضطراب را نگو.

برداشت: نرمی و راحتی خواب می‌تواند انسان را به غفلت ببرد، اما به چه زمانی می‌تواند او را بیدار کند که هنوز خواب او را فرا گرفته است؟

برداشت: در مسیرهای سخت و ناهموار، آرام و با احتیاط قدم برداشتن، باعث می‌شود از خطرات و مشکلات جلوگیری کنیم. در حالی که اگر با شتاب و عجله پیش برویم، ممکن است به سختی و آسیب برسیم.

برداشت: زبان افرادی که فقط به لاف زدن مشغول‌اند کوتاه می‌شود، زیرا روشن‌دلی و آگاهی به اندازه‌ای نیست که مانند نور چراغ در شب روشنایی ببخشد.

برداشت: چشم‌های پاک و بی‌گناه، نشانهٔ بصیرت و درک عمیق‌اند. چطور می‌توان از کسی که خود آلوده به گناه است، انتظار داشت که حقایق را به درستی ببیند و درک کند؟