غزل شمارهٔ ۵۰

برداشت: دل چگونه می‌تواند جلوی آهِ پر دردش را بگیرد؟ از آتش سوزان، نسل جوانی نمی‌تواند دودی را تولید کند.

برداشت: تشنگی در خواب نمی‌تواند با آب کاهش یابد، زیرا سیرابی آن چشم خواب‌آلود تنها با خون ممکن است.

برداشت: نصیحت کردن نمی‌تواند مشکل خشم و افسردگی را برطرف کند، همان‌طور که آتش خامی چوب عود نمی‌تواند خاموش شود.

برداشت: مردم کم‌سواد و بی‌تجربه را از بیهوده‌گویی‌ها دور نگه‌دار و ارزش‌های موجود را حفظ کن.

برداشت: زمانی که درختان برگ ندارند، اشک‌های ما به مانند جواهر می‌درخشند و تنگدستی نمی‌تواند مانع از بخشش و generosity ما شود.

برداشت: حلقهٔ خط به معنی خط زیبای دور صورتش است که چشم‌ها را به خود جلب می‌کند. در اینجا، گویا نگاه به زیبایی او انسانی را شگفت‌زده کرده است. اشاره به آتش و دودی که در دل زنجیر دارد، نشان‌دهندهٔ عذابی است که عشق یا اشتیاق به او به همراه دارد. در واقع، این عشق چون آتش و زنجیر، هم زیباست و هم رنج‌آور.

برداشت: چهره زیبا و دلربا در این دنیا، به مانند رنگ سبز در آغوش طبیعت، به زیبایی و وقار برمی‌گردد و این زیبایی پیش از اینکه لحظاتی از عمر بگذرد، به یادگار می‌ماند و نماد خوشبختی و عاقبت نیک است.

برداشت: شیشهٔ بی‌حس و خشک است و مزهٔ آب خضر را نمی‌چشد. هر کسی که لب‌های پر از شراب را بوسیده باشد، طعم متفاوتی را تجربه کرده است.