غزل شمارهٔ ۴۷

برداشت: خون گرم من به دردهایی که حس می‌کنم مانند تیغی تند و بی‌رحم است و می‌تواند دشنه‌ای از جنس فولاد را هم از آب بیرون بکشد.

برداشت: سرو به قمری گفت: از صد مشت خاکستر به تو می‌ریزم تا تو بتوانی به سنبل راهی برای شانه‌کردن شمشاد بدهی.

برداشت: این گل زیبا که من مشاهده کردم، همچون دسته گلی است که از آینه فولادی ساخته می‌شود.

برداشت: من فکر کردم دنیا مکان امن و راحتی است و در آن احساس آرامش کردم، همانطور که یک پرنده در خانهٔ یک صیاد جا می‌گیرد.

برداشت: با وجود اینکه او بی‌رحم است، اما از فهم و درک بی‌بهره نیست. حسن، در ظاهر مانند تیشه‌ای است که فرهاد به کار می‌برد، و به‌نظر می‌رسد جلوه‌ای زیبا دارد.

برداشت: مردم را به شور و هیجان واداشته‌ای، اما همراهان خود را با این ناعدالتی راضی نکن.