غزل شمارهٔ ۴۴

برداشت: نگاه فریبنده‌اش در روزهای سخت، ظلم و بی‌عدالتی را بیشتر کرد و تیرکمان سرد، به مانند زهر کشنده، زندگی مرا تحت فشار قرار داد.

برداشت: حسن بی‌رحم است وگرنه درد و اندوهی که من دارم می‌توانست آینهٔ فولادی را هم بکند.

برداشت: ساده‌لوحی را ببین که من در پی شکار بودنم، اما آن حلقه چشمی که باید مرا به دام بیندازد، خود صیاد را به دام می‌آورد.

برداشت: آن کس که با زیبایی‌هایش من را مجذوب کرده، چنان جذاب است که انگار شعله‌های آتش را به بازی می‌گیرد و شانه‌ی درخت شمشاد را به دست می‌گیرد.

برداشت: چشمان زیبا و فریبنده‌ای که من دیده‌ام، چنان اثری دارد که حتی می‌تواند فلز سخت را به طلا تبدیل کند.

برداشت: اگر آتش گل به این شکل شعله‌ور شود، سرمه‌ای خواهد ساخت که بلبل‌ها در گلویشان فریاد خواهند زد.

برداشت: صائب با ارادت به دیگران، هر کس که در کار سختی تلاش کند، دست نوازش استاد را مانند سیلی می‌بیند.