غزل شمارهٔ ۲۶

برداشت: چشمان جذاب تو باعث شده‌اند که روح و جانم از تشنگی خون بخورد و خواب عمیق و سنگینی بر من حاکم شود، همان‌طور که تیغ نازک و دلربای مژگانت به قلبم نفوذ می‌کند.

برداشت: این لطافت هرگز به اندازه شیرینی و زیبایی میوهٔ بهشت نیست، بلکه می‌توان آن را با لب‌های سیب‌مانند تو مقایسه کرد.

برداشت: چشم انداز زیبای طبیعت، با زیبایی خاص خود، در دل خود نمادهایی از عشق و محبت را به تصویر می‌کشد. سروهای خرامان، که نماد زیبایی و بیداری هستند، در گلشن به حرکت در می‌آیند و گویی از حلقه‌های زیبایی آویزان شده‌اند که برازندهٔ آنهاست. این تصویر به خوبی نشان می‌دهد که در پی زیبایی و عشق، دل‌ها آمادهٔ استقبال و شگفتی‌اند.

برداشت: چشمان شبنم که بر روی لباس گل نشسته‌اند، مانند حلقه‌ای هستند که در ورودی به باغ تو قرار دارد.

برداشت: چگونه می‌توانم بی‌صبرانه منتظر نسیم توجه تو نباشم؟ من که با اشک‌هایم یاد تو را پرورش داده‌ام.

برداشت: من به اندازه‌ای ارزشمندم که مانند ابر بهاری، از اشک‌هایم تازگی می‌گیرم و این کاشتن خار در دیوار گلستان تو را هم تحمل می‌کنم.

برداشت: هرچند که تفکرات تو به خوبی سنجیده شده‌اند، این شعر نام‌آشنا، مجموعه آثار تو را مشهور خواهد کرد.