غزل شمارهٔ ۲۵

برداشت: اگر در مقام قضاوت ارزش‌ها، کعبه و بتخانه را یکسان ببینی، نباید انتظار داشته باشی که سنگ‌های کم‌ارزش، تأثیر کمتری داشته باشند. در واقع، ارزش‌گذاری نادرست باعث می‌شود که همه چیز به یک‌اندازه بی‌اهمیت به نظر برسد.

برداشت: برای آنکه چشمهٔ زندگی و احساسات درونت به حرکت نیفتد، باید چشم و دهان و گوش خود را بسته نگه‌داری.

برداشت: همراهان ضعیف و ناتوان در مسیر جستجوی هدف، نگران نباشید که اگر در میانسالی دندان‌هایتان بیفتد، سنگ‌های مسیر شما را متوقف نمی‌کند.

برداشت: اگرچه این کمان اجازه نمی‌دهد که تو از خانه‌ات بیرون بروی، ولی در پیری باید با قامت خمیده‌ات به سبکی و نرمش حرکت کنی.

برداشت: اگر کسی به تو تذکری می‌دهد یا به نوعی نصیحت می‌کند، نباید ناراحت شوی و از راه درست فاصله بگیری. چرا که این یادآوری‌ها می‌تواند به بهبود اوضاع و پیشرفت تو کمک کند. پس بهتر است با دقت به آنچه می‌گویند گوش بدهی و از آن درس بگیری.

برداشت: بدون حضور مردم و همراهی دل، خواندن قرآن نتیجه‌ای نخواهد داشت. زمانی که دل‌ها به هم متصل و جمع هستند، تلاوت قرآن می‌تواند تأثیرگذار باشد.

برداشت: به خاطر شرم و خجالت، هر لحظه رنگی به چهره‌ات می‌زند، زیرا که دامن تو به خاطر گناهانی که کرده‌ای، آلوده و ناپاک شده است.

برداشت: با طلوع آفتاب از چهره‌ی زیبای تو، که غرق در رنگ سرخ صبحگاهی است، گل‌ها چقدر زیبا خواهند شکفت.

برداشت: به خاطر خوردن نان، زحمت و رنجی که می‌کشی، شاید دندان‌های تو نتوانند آن را بخوبی بشکنند، ولی تو همچنان به خاطر نان، چشم‌انتظاری و کوشش می‌کنی.

برداشت: زمانی که به زیر خاک خواهی رفت، به خاطر سرکشی‌های زیادی که داشته‌ای، غبار بر دامن تو نشسته است.

برداشت: اگر به خاطر اشک‌های پشیمانی خودت را پاک نکنى، هیچ نتیجه‌ای جز سیاه‌رویی و ننگ از دیوانت نخواهی داشت.