غزل شمارهٔ ۲۰

برداشت: تا زمانی که جهانی وجود داشته باشد، تو در دسترس خواهی بود. در این راه، هر سنگ و خار و مانع، همچون نگهبانانی برای تو عمل خواهد کرد.

برداشت: چند بار می‌خواهی از ترکیب آبی بی‌نهایت و یک حباب ظاهری صحبت کنی؟ آیا این تاریکی‌ها و محدودیت‌های دید تو را از درک عمق حقیقت بازمی‌دارد؟

برداشت: تا زمانی که تو به وجود خود می‌لرزی و دچار تغییر می‌شوی، مانند موجی که از دریا برخاسته، بایستی به یاد داشته باشی که ارزش و زیبایی‌ات می‌تواند همچون جواهر در دل شگفتی‌ها باشد.

برداشت: چشم بی‌شرم تو نمی‌داند سیر بودن چه معنی دارد و فقط به دنبال خوردن و جمع کردن مانند مگس است.

برداشت: وقتی آتش در سنگ شعله‌ور شود، اگر تو بی‌پایه و ضعیف باشی، حتماً به زودی شکست می‌خوری، حتی اگر در مقابل تو چند تکه علف وجود داشته باشد.

برداشت: اگرچه از جای خود بلند شوی و تلاش کنی، باز هم هر چه بیشتر فرو می‌افتی، تا زمانی که از مردم یاری بخواهی و به کمک آن‌ها نیاز داشته باشی.

برداشت: آدمی که از حق شرمنده است، نباید از تنهایی خود نالان باشد. زیرا ناکسان چه کسانی هستند که بر تو تأثیر بگذارند؟ آیا واقعا کسی هست که به اندازه تو ارزشمند باشد؟

برداشت: از افرادی که در چنگال مشکلات هستند، صیاد خبر می‌گیرد که فکر روزی چه تعداد از این افراد در گوشه قفس به دام افتاده‌اند.

برداشت: خواسته است که مانند زنان باردار، تو را در دل خود پرورش دهد و هر لحظه که چیزی از دنیا برایش آرزو شود، تو را به یاد بیاورد.

برداشت: تمام توان و نیرویت را بر روی دل خود بگذار و در این دنیای تاریک، همواره به نفس کشیدن ادامه بده.