غزل شمارهٔ ۱۵

برداشت: خونم را مثل چاقوی قصاب، در دل نگه ندارم. نیروی من، آب را از صخره آهنی می‌کشد.

برداشت: چشم من اگر اشک بریزد، می تواند مانند یک دریا، گرداب را پر از جواهر کند.

برداشت: هر روز صبح، پیش از طلوع خورشید، صدها قطره خون به زمین می‌ریزد تا خورشید، که نورش بر همه چیز تابیده است، به آغوش طبیعت بیفتد.

برداشت: هر کسی که توانایی کنترل و هدایت دل بی‌قرار را داشته باشد، می‌تواند از وقوع مشکلات و بحران‌ها جلوگیری کند، همان‌طور که دویدن سیل را می‌توان متوقف کرد.

برداشت: نوشیدن شراب مخلوط، بهتر است و مایه زندگی بیشتری دارد. در میخوارگی مانند آب در شیر، زیبایی ماه را خراب نکن.

برداشت: در هر قدمی که برمی‌داریم، نشان‌هایی وجود دارد که ما را به سمت هدف‌مان راهنمایی می‌کند و این نشانه‌ها مانند سنگ‌هایی هستند که ما را از خواب و غفلت بیدار می‌کنند.

برداشت: در مسیر عظمت و افتخار، سکوت جایی ندارد و نمی‌توان با دوختن زخم‌ها، کنترل درد و رنج را به دست گرفت.

برداشت: اشک‌های پشیمانی افرادی را که عاجزند، شستشو می‌دهد و دریا به وضوح آیینه‌ای را که از آب‌تerde است، روشن می‌کند.

برداشت: بر آن لب‌های زیبا، خطی می‌افتد و این بی‌دلیلی نیست؛ زیرا نیازی به تصفیه کردن شراب خالص وجود ندارد.

برداشت: در جایی که معشوق و عاشق به هم پیوسته‌اند، تلاش برای نشان دادن خود از سوی عاشق اشتباه است. در حقیقت، در این مکان مقدس نمی‌توان به خودنمایی پرداخت.

برداشت: هر کسی که در حال خوشی و سرمستی، به آداب و رسوم توجه کند، خود را در فضایی کوچک و محدود گرفتار می‌کند، مانند زندانی در بهشت.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی انسان‌ها به دنبال چیزی هستند و در پی هدفی می‌باشند، ممکن است در این راه دچار انحراف و کژراهه شوند. کسی که به دنبال حقیقت و واقعیت است، در پایان ممکن است از منابع عمیق و اصیل تهی شود و به نتیجه‌ای سطحی و بی‌محتوا برسد.

برداشت: کار ساده‌لوحان این نیست که رازها را پنهان کنند؛ زیرا وقتی حقیقت را در آینه می‌بینند،‌ همچون نقره‌ای که بال و پر می‌زند، نمایان می‌شود.

برداشت: چشم‌هات رو باز کن و عبرت بگیر، وقتی که موهات مثل این ماه سفید شده، نذار در خواب غفلت این شب روشن بگذره.

برداشت: کشتی‌ات را در این دریا سبک کن، زیرا آنچه نهنگ‌ها می‌خورند، هیچ چیز بهتری نیست که بخواهی بر روی آن مصرف کنی.

برداشت: کسانی که به عشق و روحیهٔ او دچار شده‌اند، همیشه در خیال و خواب خود وقایع دلخراش و آزارهای ناشی از عطش را مرور می‌کنند و به یاد آب و آرامش می‌افتند.