غزل شمارهٔ ۱۴

برداشت: می‌توان در زلف او، دل بی‌تاب و عاشق را مشاهده کرد، همان‌طور که شب می‌تواند جواهر درخشان را پنهان کند.

برداشت: غرور و زیبایی خم ابروی او به قدری قوی و تاثیرگذار است که دل‌های عاشق را زخم می‌زند و آنها را به درد می‌آورد.

برداشت: آدمی که حسرت به دل دارد، نمی‌تواند زمان خود را کنترل کند و هیچ مانعی نمی‌تواند بر کار و زندگی‌اش تأثیر بگذارد، مانند آب که در جریان خود متوقف نمی‌شود.

برداشت: وقتی که دل را به کنترل در می‌آورم، آن چشم بازیگوش او مانند بال‌های پرواز به سوی آسمان، دل بی‌قرار را به حرکت در می‌آورد.

برداشت: در پوشش امانتی، مانند ابرِ آرامش، به دنبال نیروی پنهان زیر پوست نباش؛ آن لباس سنجاب نشان‌دهنده‌ی چیز دیگری است.

برداشت: نور و روشنی دریا، زمین‌نشینان را به رحمت خود دعوت می‌کند و مانند جلا دادن سیلاب تاریکی‌ها را از بین می‌برد.