غزل شمارهٔ ۷

برداشت: دل هرگز از درد و غم جدا نمی‌شود وقتی با خود حقیقی‌اش ارتباط داشته باشد. هر کس که از خود فاصله بگیرد، در واقع از همه غم‌ها و مشکلات جهانی هم دور می‌شود.

برداشت: بهشت جاودان را با نان جو (که نماد زحمت و سادگی است) برگزین و در آن زندگی پایدار کن، زیرا آدم به دلیل خوردن گندم، از بهشت رانده شده است.

برداشت: تا تو در این گلزار مانند یک گل باشی، هر قطرهٔ شبنم می‌تواند نشانه‌ای از شور و شوق باشد.

برداشت: دور شدن از افراد سبک‌روح باعث می‌شود که دل انسان سنگین شود، همان‌طور که زمانی که عیسی از مریم جدا می‌شود، آن لحظه به شدت سنگین و پر بار می‌گردد.

برداشت: در فضایی که به عشق و وصال می‌پردازیم، اشک‌هایم تلخ و شوری ندارند و حتی کعبه هم نتوانسته تلخی آب زمزم را از آن جدا کند.

برداشت: چگونه ممکن است که کشتی از میان صد گرداب به سلامت به ساحل برسد؟ دل هم نمی‌تواند از آن موهای پرخم و زیبای تو جدا شود.

برداشت: هر بوسه از لب‌های او لذت خاصی دارد و احساسات جدیدی را در من ایجاد می‌کند، گویی با هر بار این بوسه، از یک حلقه جدا و به دنیای تازه‌ای وارد می‌شوم.

برداشت: وقتی که دو نفر به هم وداع می‌گویند، باید خود را برای جدایی آماده کنند، زیرا در یک لحظه، مانند تیر سبک‌بال از کمان خارج می‌شود و از هم فاصله می‌گیرند.

برداشت: در زندگی‌ات شرایط و سختی‌ها تو را به جلو می‌رانند تا بتوانی نیازها و اهداف خود را از هم تفکیک کنی و به آن‌ها برسید.

برداشت: تا زمانی که فرصت داری، بار و بندالت را در زندگی از خودت به آرامی جدا کن و برای رفتن آماده شو.

برداشت: نی، که زندگی را تازه و شاداب می‌کند، هنگام جدایی از همدمش، به بی‌حالی و بی‌جان بودن دچار می‌شود.

برداشت: فلک به نیکی و بدی را از هم تمییز می‌دهد؛ مانند اینکه اگر گندم و جو را در آسیاب جدا کنیم، هرکدام جای خود را پیدا می‌کنند.