غزل شمارهٔ ۲

برداشت: وقتی گل از بین می‌رود، خارهایی از آن به جای می‌ماند. جوانی هم مانند گل زودگذر است و از آن حسرت‌های زیادی برجا می‌ماند.

برداشت: آنچه از عمر کوتاه و بی‌فکری انسان باقی می‌ماند، تنها آه و حسرتی داغ و اندوهناک است.

برداشت: غیر از رشتهٔ طولانی آرزوها و امیدها، چیزی از ما بر دیوارها و درها باقی نمی‌ماند، مانند تارهایی که عنکبوت می‌سازد.

برداشت: کسی که همیشه در پی خواسته‌های غیرممکن است هیچ‌گاه به نتیجه‌ای نمی‌رسد و در نهایت، مانند خاری از گلستان باقی می‌ماند.

برداشت: رنگ و بوی اجاره‌ای زندگی، به همراه سفر مرگ است و زخمی که از درد در دل می‌ماند، از باغی که به یادگار مانده، به یادگار می‌افتد.

برداشت: جسم مادی و فیزیکی انسان نمی‌تواند مانع از عمر و حیات او شود. مانند این است که در برابر یک سیلاب، دیوار نمی‌تواند مدت طولانی سالم بماند.

برداشت: کسی که از زندگی گذشته است و به دنبال ردپایی از آن می‌گردد، غافل است. چه زمانی از رفتار سبک و گذرا چنین نشانه‌ای باقی می‌ماند؟

برداشت: هیچ کدام از تلاش‌های ما مانند کارهایی که یک معدن‌دار انجام می‌دهد به نتیجه نرسید. زمانی که آن فرد به کارش می‌پردازد، نشانه‌هایی از او باقی می‌ماند که نشان‌دهنده‌ی تأثیرش است.

برداشت: وقتی خواجه وداع می‌کند، حسرتی که به دل دارد همچنان یادگار می‌ماند، حتی اگر ثروت و دارایی‌اش از او دور شود.

برداشت: کارهای ما بی‌فایده نیست و ما همواره چیزی برای گفتن داریم، مانند قلمی که از ما این سخن را به یادگار می‌گذارد.

برداشت: ظالمان به خاطر ظلم‌هایشان زمانی طولانی در حال قدرت و ادامه فعلشان هستند، اما در برابر مظلومان، در نهایت سرنوشتی خواهند داشت که مانند مار، در این دنیا به زندگی ادامه نمی‌دهند. این بیانگر این است که ظلم و ستم، هرچند ممکن است در ابتدا به نظر پایدار بیاید، اما در واقع نتیجه‌ای جز زوال برای ظالم به دنبال نخواهد داشت.

برداشت: در میخانه نمی‌توان سینه‌ای ناصاف و ناپاک پیدا کرد، زیرا در هر جا که چیزی صاف و مرتب باشد، آثاری از کهنگی و زنگ‌زدگی باقی می‌ماند.

برداشت: وقتی سخن از شراب عشق بر لبان جام می‌آید، دیگر در دل عاشق جایی برای رازها باقی نمی‌ماند.

برداشت: زندگی خوش و دلپذیر، مانند چاشنی‌ای است که با صد رنگ و طعم همراه است، صائب! همواره جنبه‌های بیشتری از آن بر جای می‌ماند.