تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴۲

در این بیت شاعر به احساس پشیمانی و توبه اشاره دارد. او با موی سفید، که نمادی از پیری و تجربه است، از اشتباهات گذشته خود سخن می‌گوید و می‌گوید که در صبحی که نو و تازه است، نتوانسته است به درستی و پاکی وضو بگیرد، که نماد تمایل به آغاز دوباره و بهبود است.