چشمی نچراندیم در این باغ چو شبنم
چون سرو فشردیم قدم بر لب جویی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت خود اشاره میکند و میگوید که مانند شبنم در باغ نچرخیده و خود را همچون سروی استوار و قوی در کنار جوی قرار داده است. این ابیات نماد پایداری و اعتماد به نفس در برابر چالشها هستند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.