تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴۰

در این بیت، شاعر به حالتی اشاره دارد که فرد در خودشناسی و بررسی درون خویش غرق شده است. او آن‌قدر در تماشای خود و افکارش مشغول است که حتی اگر دنیا دستخوش تغییرات شود، از خانه‌اش خارج نمی‌شود. این نشان‌دهنده عمق تأمل درونی و بی‌توجهی به دنیای بیرون است.