تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲۸

شعر به عدم وجود دائمی انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که تو هم مانند سایر انسان‌ها در این چرخه زندگی گرفتار هستی. در نهایت، کسی که نور امید و زندگی را روشن می‌کند، ممکن است خود به زودی خاموش شود.