تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۷

شاعر در این بیت به این نکته اشاره می‌کند که اگر زبانش تبدیل به خار می‌شد، همیشه گل‌های زیبا و خوشبو در کنار خود داشت. این بیان نشان‌دهنده‌ی اهمیت و زیبایی کلمات و توانایی ارتباطات انسانی است. در واقع، او به درد و رنجی که یک زبان خشن و تلخ ایجاد می‌کند، اشاره می‌کند و آرزو دارد که کلامش لطیف و زیبا باشد.