تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱۲

این جمله به غم و اندوه ناشی از فقدان عزیزان اشاره دارد و نشان می‌دهد که نبود آن‌ها تنها نتیجه‌ی عمر است. همچنین از خضر، شخصیتی اسطوره‌ای که نماد جاودانگی است، پرسیده می‌شود که از چه لذتی در زندگی برخوردار است، در حالی که زندگی با فقدان عزیزان پُر شده است.