تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰۷

در این بیت، شاعر از احساس درونی خود سخن می‌گوید. او به سوز و درد عاطفی‌اش اشاره می‌کند که مانند شعله‌ای درونش در حال سوختن است و در نهایت به ظاهر او نمایان می‌شود. این احساسات نهفته، به گونه‌ای او را تحت تأثیر قرار می‌دهد که از هر چیزی که به او نزدیک می‌شود، متأثر می‌گردد.