تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹۱

در این بیت، شاعر از امید به لطف و عطای خداوند سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر این امید، بی‌کار و منتظر نشسته است. او از این می‌گوید که نباید کارش را به امید دیگران واگذار کند.