تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۷

در این شعر، بیدل به غنچه‌ای اشاره می‌کند که به دلیل سخن گفتن باد سحر، دل شاد ندارد. او از غنچه می‌پرسد که در دستش چه چیزی دارد، جز اینکه سینه‌اش پر از چاک و زخم است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حالتی از اندوه و ناتوانی است.