تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۵

اشعار به توصیف گستره‌ی عظیم رحمت الهی می‌پردازد که به حدی است که زمین و آسمان را پر کرده است. این رحمت باعث شده تا دنیای مادی به صورتی شگفت‌انگیز و غیرواقعی به نظر برسد، به گونه‌ای که دریا و ابرها هم تصویرهایی از این رحمت را ترسیم می‌کنند.