تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۴

شاعر در این بیت احساس ناامیدی و دل‌زدگی از زندگی را بیان می‌کند. او می‌گوید که از همان آغاز زندگی، با طعامی که در اختیارش بوده، از زندگی سیر و خسته شده و این طعام را به نوعی به آب شمشیر تشبیه می‌کند، یعنی ممکن است خطرناک و مضر باشد. در واقع، او از بی‌اعتباری و ناامنی شرایط زندگی خود گله‌مند است.