تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۳

در این شعر، گویا شاعر از نداشتن توجه و دلسوزی افرادی که می‌توانند به کمک بیایند، گلایه دارد. او احساس می‌کند که درد و رنج او و دیگران نادیده گرفته شده و کسی به فکر حل مشکلات آنها نیست. دل او و دیگر دردمندان بیمار و پر از غم است.