تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸۱

شاعر در این بیت به فردی اشاره می‌کند که در محدودیت‌ها و مشکلات خود محبوس شده و از پرواز و آزادی واقعی دور است. او از او می‌خواهد که به جای نشستن در قفس، بلندتر پرواز کند و به امکانات و ظرفیت‌های بیشتری فکر کند. همین که کمی پرواز کرده، کافی نیست و باید تلاش بیشتری کند.