تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۹

شاعر در این بیت به یاد آن روزهایی می‌اندیشد که همچون شبنم در باغ وجود داشته و از زیبایی‌های آن لذت می‌برده است. او از باد سحرگاهی می‌پرسد که در آن زمان کجا بوده و این زیبایی‌ها را نظاره نکرده است. این ابیات احساس نوستالژیک و تنهایی را منتقل می‌کند.