تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۷

در این دو بیت، شاعر از مخاطب می‌خواهد که به ناله‌ها و دردهای او توجه کند و در 순간‌هایی که دلش از جمع و کاروان جدا می‌شود، آن را نادیده نگیرد. او در واقع خواستار همدلی و همراهی است.