تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۲

در این بیت شاعر با تمثیل آب و خون، به پیچیدگی احساساتش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که زبان و سخنانش مانند تیغ است که باعث زخم خوردن و آزار او می‌شود، اما در عین حال از این درد تلخی وجودش، نوعی شکر و لذت نیز به وجود می‌آید. به عبارتی دیگر، او نشان می‌دهد که چگونه عشق و آزارهای ناشی از آن به هم تنیده‌اند.