تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷۰

در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که باید با چیزهای ساده و ناچیز مانند جگر قناعت کرد، زیرا این دنیا (مهمانسرا) بیشتر جز غم و اندوه چیزی ندارد و روزی هم که نصیب انسان می‌شود، آماده است و در دسترس. به این معناست که بهتر است به واقعیت‌های زندگی و آنچه که داریم راضی باشیم.